Δελτίο τύπου 12 Μαρτίου 2011

Φίλες και φίλοι και φέτος «Μιλάμε για το βιβλίο» στο Ράδιο 1 του Βόλου. Την εκπομπή μπορείτε να την ακούτε στη συχνότητα 102,5 στα Fm ή από το διαδίκτυο(www.magnesianews.gr και ακούτε ζωντανά το Ράδιο 1) κάθε Σάββατο πρωί στις 10.15 με 11.30. Ελάτε μαζί μας να φτιάξουμε μια ραδιοφωνική παρέα ανθρώπων που αγαπάμε το βιβλίο και διαβάζουμε με την καρδιά μας. Αυτό το Σάββατο 12 Μαρτίου θα παρουσιάσω και θα δωροθετήσω σε δυο ακροατές ή ακροάτριες που θα τηλεφωνήσουν κατά τη διάρκεια της εκπομπής στο 24210-62024 δύο αντίτυπα του μυθιστορήματος της Λένας Διβάνη «΄Ένα πεινασμένο στόμα» από τον εκδοτικό οίκο Καστανιώτης. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής στη «γωνιά της ποίησης» θα διαβαστούν στίχοι του Αθηναίου φίλου μας δημιουργού Γιώργου Νικολόπουλου. Τέλος θα μιλήσω για το πώς μια συγγραφέας μπορεί να «διαπραγματευτεί» το ακανθώδες πρόβλημα της ανεργίας συνομιλώντας τηλεφωνικά με τη συγγραφέα Νοέλ Μπάξερ. Ελάτε κι αυτό το Σάββατο λοιπόν να μιλήσουμε για το βιβλίο


Σας περιμένω κοντά μας

Διονύσης Λεϊμονής

Μικλάμε για το βιβλίο Σάββατο 5 Μαρτίου

Φίλες και φίλοι και φέτος «Μιλάμε για το βιβλίο» στο Ράδιο 1 του Βόλου. Την εκπομπή μπορείτε να την ακούτε στη συχνότητα 102,5 στα Fm ή από το διαδίκτυο(www.magnesianews.gr και ακούτε ζωντανά το Ράδιο 1) κάθε Σάββατο πρωί στις 10.15 με 11.30. Ελάτε μαζί μας να φτιάξουμε μια ραδιοφωνική παρέα ανθρώπων που αγαπάμε το βιβλίο και διαβάζουμε με την καρδιά μας. Αυτό το Σάββατο 5 Μαρτίου θα παρουσιάσω και θα δωροθετήσω σε δυο ακροατές ή ακροάτριες που θα τηλεφωνήσουν κατά τη διάρκεια της εκπομπής στο 24210-62024 δύο αντίτυπα του μυθιστορήματος της Πασχαλίας Τραυλού «Η γυναίκα του φάρου» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον εκδοτικό οίκο Ψυχογιός. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής στη «γωνιά της ποίησης» θα διαβαστούν στίχοι του Βολιώτη δημιουργού κι εκπαιδευτικού Θανάση Κατεργάρη ο οποίος θα παραβρίσκεται στο στούντιο, ενώ θα ακουστούν και μελοποιημένα τραγούδια του...Τέλος θα μιλήσω για το ΄Ερως 13 ένα συλλογικό τόμο με ερωτικά διηγήματα από τις εκδόσεις Ψυχογιός και θα συνομιλήσω τηλεφωνικά με τον κύριο Κώστα Ακρίβο Ελάτε κι αυτό το Σάββατο λοιπόν να μιλήσουμε για το βιβλίο


Σας περιμένω κοντά μας

Διονύσης Λεϊμονής

Νέες ελπίδες

Νέες ελπίδες…

Μια καινούρια χρονιά ξεκίνησε και μεμιάς το κλίμα απαισιοδοξίας και κατήφειας των προηγούμενων ημερών, των τελευταίων του χρόνου που έφυγε μεταβλήθηκε άρδην!!! Αυτό πιστοποιεί κατ’ εμέ και τη μυστική δύναμη που ελλοχεύει μέσα μας, μια μικρή σπίθα που σιγοκαίει στο εσώτερό μας κι ενίοτε γίνεται φωτιά που μας λαμπαδιάζει. Μπορεί οι προβλέψεις για το μέλλον να είναι αποτρεπτικές για όνειρα, μπορεί να έχουν έλθει τελευταία τα πάνω κάτω στη ζωή μας, να έχουμε βιώσει μόλις πρόσφατα πρωτοφανείς καταστάσεις που δύο χρόνια πριν ούτε είχαμε φανταστεί, μα ο άνθρωπος διαθέτει μέσα μου μια φοβερή δύναμη να μην καταβάλλεται, να αγωνίζεται, να ελπίζει, να επιχειρεί να ανέλθει στο χείλος του πηγαδιού για να ατενίσει τη ζωή. Είναι πραγματικά φοβερό πως η ανθρώπινη ψυχή δεν παύει να προσπαθεί, πως το ανθρώπινο μυαλό κατεργάζεται τρόπους  να μην αφανισθεί, να επιβιώσει να μη χαθεί ακόμα και στη δίνη μιας τρομακτικής καταιγίδας. Το νέο χρόνο όλοι τον ατενίζουμε με άλλο μάτι, ακόμα κι αν ξέρουμε πως θα πρέπει να δώσουμε μια μεγάλη μάχη με τα «τέρατα» που μας περιβάλλουν με τις δυνάμεις που τείνουν να μας στερήσουν κεκτημένα δικαιώματα. Ξέρουμε πως ο δρόμος είναι σπαρμένος με αγκάθια, πως δρέπουμε άδικα καρπούς που έσπειραν άλλοι, κι ίσως κι εμείς με τη μέχρι τώρα αδιαφορία και ανευθυνότητά μας απέναντι στο οικείο μας πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή πια από το να κρατιόμαστε από τη μοναδική σανίδα σωτηρίας που βρήκαμε ριγμένη στο πέλαγος για να γλιτώσουμε απ’ τη μανία των κυμάτων. ΄Ετσι αποδεικνύουμε περίτρανα έμπρακτα πως ο άνθρωπος διαθέτει ανεξάντλητη δύναμη για αγώνα και δεν καταβάλλεται εύκολα παρά τη φαινομενική πιθανόν  αδυναμία. Σηκώνει το κεφάλι ψηλά κι ατενίζει τον ήλιο, εκείνος πάλι μπορεί να κρύβεται πίσω από σύννεφα, να κάνει τα κόλπα του να στερεί το φως του απ’ τους διψασμένους για φως και ζωή αλλά έρχεται προφανώς η στιγμή που οι δυσκολίες θα μεριάσουν κι ο θρίαμβος της ανθρώπινης  φύσης θα επιτελεσθεί μια μέρα των ημερών μας. Αρκεί όλοι να συγκλίνουν, να συγκλίνουμε σ’ αυτό, αρκεί να βαδίσουμε ενωμένοι προς την έξοδο αψηφώντας το ρίσκο που μπορεί να πάρουμε στην πορεία. Κι αρκεί βέβαια οι ισχυροί του κόσμου, του κόσμου μας να μην μας κοντράρουν επιχειρώντας να μας βυθίσουν το κεφάλι στο νερό. Στον ναυαγό κανείς τείνει χείρα βοηθείας αν επιθυμεί τη σωτηρία του. Ο καθένας διαθέτει τις αντιστάσεις του αλλά μερικές φορές καταβάλλεται μόνο από την αγριότητα και τη σκληρότητα των άλλων γύρω του, όταν αντιλαμβάνεται πως πλέει ολομόναχος στον ωκεανό. Η αίσθηση της συντροφικότητας και της κοινότητας ενός αγώνα ακόμα και επίπονου, μπορεί να αναπτερώσει το ηθικό των  μαχομένων, να , εξακοντίσει τις απειλές, να αποτελέσει το εφαλτήριο για επιτυχία και επίτευξη τρελών φαινομενικά στόχων και ακατόρθωτων κατά μερικούς σκοπών. Σύμπνοια και κοινός αγώνας είναι αυτό που χρειαζόμαστε προκειμένου να βγούμε όσο γίνεται λιγότερο βρεγμένοι από μια πλημύρα που μας έπληξε απρόσμενα καθιστώντας μας σε βαλλόμενους επαίτες ανθρωπιάς και  κατανόησης. Αυτήν τη νέα χρονιά ας καταβάλλουμε όλοι μας τη μέγιστη προσπάθεια  που θα μας εξασφαλίσει την εθνική αλλά και την ατομική μας συνέχεια μέσα σε πλαίσια αξιοπρέπειας και τιμής σα κι αυτήν που αξιώνουμε μόνο και μόνο από την ανθρώπινη φύση μας

Διονύσης Λεϊμονής

Φιλόλογος

Συνέντευξη

Συνέντευξη με τον Γραμματέα του Πανελλήνιου Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων & Φίλων Ατόμων με προβλήματα όρασης & πρόσθετες αναπηρίες «Η Αμυμώνη» Θεσσαλονίκης, κύριο Νίκο Καζαντζίδη:

του Διονύση Λεϊμονή

Στις μέρες μας το ενδιαφέρον του καθένα μας περιστρέφεται γύρω από τον ίδιο του τον εαυτό. Κάθε προσπάθεια προσέγγισης στα προβλήματα του άλλου συχνά προσκρούουν σε έναν τοίχο αδιαφορίας. Παρόλα αυτά κάποιοι αγωνίζονται να τροποποιήσουν τα δεδομένα κι ακόμα κι αν αντιμετωπίζουν δυσχέρειες παλεύουν να ανταπεξέλθουν εξασφαλίζοντας το καλύτερο σε άτομα που χρειάζονται την υποστήριξή μας, με την έννοια της ομαλής ένταξης και της αποδοχής σε μια κοινωνία άκρως ανταγωνιστικής δομημένης ίσως μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον για υγιείς κι αρτιμελείς «ισχυρούς»!!!

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αμυμώνη αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, κόρη της Ευρώπης. Το όνομά της σημαίνει «αθώα». Κύριε Καζαντζίδη, μπορεί η «αθώα» Αμυμώνη ως εταιρία προστασίας παιδιών να αντέξει μέσα σε έναν τόσο ύπουλο κόσμο; Ποιες οι άμυνές της;

Απ: Η «Αμυμώνη», κύριε Λεϊμονή, είναι για εμάς η πηγή που δεν στερεύει αλλά αναβρύζει και σήμερα. Το νερό που ξεπετάγεται από τον ξερό βράχο, για μας συμβολίζει την αστείρευτη διάθεση για στήριξη των παιδιών μας με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες, προγράμματα στόχους και διαρκή εξέλιξη. Δεν έχουμε παρά να προσπαθούμε και να ελπίζουμε πως η Αμυμώνη θα αντέξει, θα επιβιώσει και θα ανελιχθεί

Για να τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, πότε ιδρύθηκε η «Αμυμώνη» και βέβαια κι η «Αμυμώνη» Θεσσαλονίκης, κύριε Καζαντζίδη;

Απ: Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων & Φίλων Ατόμων με προβλήματα όρασης & πρόσθετες αναπηρίες «Η Αμυμώνη» ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1993. «Η Αμυμώνη – Σύλλογος Θεσσαλονίκης» ξεκίνησε ως παράρτημα της «πανελλήνιας Αμυμώνης» το 2006 και λειτουργεί ως ανεξάρτητος Σύλλογος από τις αρχές του 2007. Ο Σύλλογος «Αμυμώνη» είναι γονείς, συγγενείς και φίλοι παιδιών με προβλήματα όρασης (μερική ή ολική απώλεια όρασης) σε συνδυασμό με πρόσθετες αναπηρίες (νοητική υστέρηση, αυτισμός, νευρολογικές διαταραχές, κινητικά και αισθητηριακά προβλήματα κ.ά.).

Τι σας οδήγησε να «βαφτίσετε» έτσι την Οργάνωσή σας;

Απ: Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η Αμυμώνη ήταν κόρη του Δαναού και της Ευρώπης. Όταν ο Δαναός λοιπόν, κυνηγημένος από τους γιούς του αδελφού του  έφτασε στην Αργολίδα, τη βρήκε χωρίς καθόλου νερό, επειδή ο Ποσειδώνας είχε στερέψει όλες τις πηγές της περιοχής για να εκδικηθεί τον Αία και την Ήρα. Ο Δαναός έστειλε τις κόρες του να ψάξουν παντού για να βρουν νερό και μια από αυτές, η Αμυμώνη, στο δρόμο της συνάντησε ένα ελάφι, το τόξεψε αλλά το βέλος της χτύπησε έναν Σάτυρο, ο οποίος χίμηξε καταπάνω της. Ο Ποσειδώνας θέλοντας να σώσει την κοπέλα, στόχευσε τον Σάτυρο, όμως η τρίαινά του δεν πέτυχε τον στόχο της και καρφώθηκε σε ένα βράχο. Η Αμυμώνη γλύτωσε από τον Σάτυρο και δέχτηκε την πρόταση του Ποσειδώνα να την παντρευτεί. Ως γαμήλιο δώρο του ο Ποσειδώνας προέτρεψε την Αμυμώνη να τραβήξει την τρίαινα και τότε από τον βράχο ξεπήδησε άφθονο νερό, αρκετό για να δροσιστεί όλη η περιοχή.

Που στοχεύετε με την Οργάνωση; Ποιοι οι στόχοι και ποιοι οι προβληματισμοί των μελών σε καιρούς που η φιλανθρωπία χωλαίνει;

Απ: Η «Αμυμώνη» συστάθηκε για να προσφέρει πρώτα πρώτα υποστηρικτικές υπηρεσίες εκπαίδευσης και κοινωνικής ένταξης σε άτομα με τύφλωση και πρόσθετες αναπηρίες αλλά και ψυχολογική και κοινωνική στήριξη στις οικογένειές τους, και τέλος ενημέρωση του κοινωνικού συνόλου για τη συγκεκριμένη αναπηρία. Η λέξη «φιλανθρωπία» ακούγεται βαριά και ευτελίζει τους σκοπούς μας. Θα προτιμούσα τη λέξη ανθρωπιά κι αυτή δε χάνεται ποτέ, υποφώσκει μέσα μας…

Ποια η δυναμική της Αμυμώνης σήμερα και ποια η ανταπόκριση του κόσμου;

Απ: Αν εννοείτε τον αριθμό των μελών μας, σας λέω πως  μέχρι και τον Ιούνιο του 2010 «Η Αμυμώνη – Σύλλογος Θεσσαλονίκης» είχε εγγεγραμμένα 25 παιδιά ηλικιών από 18 μηνών μέχρι 15 χρονών και αριθμούσε σε 106 μέλη στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης. ΄Οσο για τον κόσμο, καθημερινά τα μηνύματα συμπαράστασης και αλληλεγγύης πληθαίνουν κι έτσι προχωράμε…

 Ζούμε σε μια εποχή που το Μνημόνιο καθορίζει τις προτεραιότητες του κόσμου και αφήνει κενό το νομικό πλαίσιο υποστήριξης των ΜΚΟ από το Κρατικό Ταμείο... Πόσο σημαντική και καθοριστική είναι η κρατική ενίσχυση για έναν Σύλλογο με πολλές ανάγκες όποως η «Αμυμώνη»;

Απ: Οι υπηρεσίες που παρέχουμε και σχεδιάζουμε να παρέχουμε στα τυφλά πολυανάπηρα παιδιά και στις οικογένειές τους, θα έπρεπε να παρέχονται από το Κράτος, οργανωμένα, συστηματικά και υπεύθυνα. Όχι ως φιλανθρωπία, σας είπα, αλλά ως υποχρέωση προς τους πολίτες του με αναπηρία και προς τις οικογένειές τους. Η μη τήρηση αυτής και άλλων παρόμοιων κρατικών υποχρεώσεων κοινωνικού χαρακτήρα, αποτελεί την αιτία ύπαρξης του Συλλόγου που έρχεται να αντικαταστήσει (στον τομέα αυτόν) τις υπηρεσίες της Πολιτείας. Το λιγότερο που θα έπρεπε να κάνει άμεσα σήμερα η Πολιτεία, είναι να καλύψει εξ ολοκλήρου οικονομικά το έργο μας (καθώς και άλλων Συλλόγων που προσφέρουν παρόμοιο έργο) και να το ενισχύσει με οργανωμένες και τεκμηριωμένες προσπάθειες. Φυσικά θα πρέπει να ελέγχει τόσο τα αποτελέσματα όσο και τη διαχείριση του Συλλόγου. Απώτερος σκοπός του κοινωνικού κράτους θα πρέπει να είναι η δημοσιοποίηση όλων των δομών και προγραμμάτων του Συλλόγου (εννοείται ότι ισχύει για όλους τους Συλλόγους αναπηρίας), η ολοκλήρωση και η λειτουργία τους με υψηλές προδιαγραφές. Η συμμετοχή των γονιών σε τέτοιες κρατικές δομές είναι απαραίτητη για τη σωστή λειτουργία τους.

Σε περίπτωση διακοπής ή συγκεκριμένης μείωσης κρατικής υποστήριξης, πού θα ανατρέξει ο Σύλλογος για να εξασφαλίσει τις αποδοχές και την βοήθειά του;

Εμείς θα είμαστε εδώ για να αγωνιζόμαστε για το καλύτερο. Με την ευαισθητοποίηση του κόσμου τρανεύουμε και ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία. Οι καιροί βέβαια είναι χαλεποί. Θέλουμε να πιστεύουμε στην κοινωνική Πρόνοια γιατί άλλωστε Κράτος που δε μεριμνά να εξασφαλίσει τουλάχιστον ανθρώπινες συνθήκες για τους πολίτες του είναι σαν καράβι που ώρα με την ώρα τραβάει προς το βυθό τον σιδερένιο όγκο του

Οι πολίτες σήμερα πιστεύετε ότι είναι ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι σε θέματα αναπηρίας;

Απ: Κυρίως εκείνοι που έχουν στο άμεσο περιβάλλον τους άτομα με αναπηρία, όπως είναι φυσικό. Σίγουρα αυξάνεται ο αριθμός των ενημερωμένων πολιτών χρόνο με το χρόνο, χρειάζεται όμως να γίνουν πολλές προσπάθειες για να προχωρήσει το θέμα αυτό. Η ενημέρωση είναι πολύ σημαντική γιατί θα οδηγήσει στην ισότιμη και σωστή κοινωνική ενσωμάτωση των ατόμων με αναπηρία, με ταυτόχρονη ενδυνάμωση του κοινωνικού ιστού. Οι οικογένειες της «Αμυμώνης – Θεσσαλονίκης» κάνουν πολλές προσπάθειες στον τομέα  της ενημέρωσης των συμπολιτών μας σε θέματα τυφλών πολυανάπηρων ατόμων, γι’ αυτό εισπράττουν τη θετική τους ανταπόκριση. Το θέμα της «ευαισθητοποίησης» χρειάζεται περισσότερες διευκρινίσεις και συζήτηση. Τι εννοούμε ευαισθητοποιημένο άτομο; Επειδή είναι ένας όρος που συχνά τον χρησιμοποιούν κάποιοι για να προβάλλουν μια «επιθυμητή εικόνα» προς τους άλλους, θα ήθελα να την αποφύγω. Τι εννοούμε με τον όρο «ευαισθησία» προς τα άτομα με αναπηρία; Εμείς δεν επιζητούμε την ευαισθησία που σημαίνει λύπηση, υπερπροστασία, ελεημοσύνη. Θέλουμε την κατανόηση, την ισότιμη αντιμετώπιση, τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια. Αυτά θα προκύψουν αν υπάρξει σωστή, συστηματική και τακτική ενημέρωση. Θέλω να τονίσω ότι η ενημέρωση περιλαμβάνει ενέργειες απόλυτα μετρήσιμες και αξιολογήσιμες κάτι που δεν ισχύει για την ευαισθητοποίηση.

Ποια τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζετε στις προσπάθειές σας;

Απ: Η έλλειψη της κρατικής υποστήριξης, όπως αναφέραμε ξανά, η κούραση των γονιών που έπεται της έντονης προσπάθειας που κάνουν για να πετύχουν αυτό που θα έπρεπε να τους παρέχεται, η έλλειψη εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού.

Προγραμματίζετε μια σειρά από εκδηλώσεις αυτό τον καιρό με στόχο την ευρύτερη γνωστοποίηση του Συλλόγου στο κοινό…

Απ: Από την Πέμπτη 16 μέχρι την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου προγραμματίσαμε ένα 4ήμερο φεστιβάλ με παιδικές δραστηριότητες και ποικίλη μουσική για να προσκαλέσουμε τον κόσμο να γιορτάσει μαζί μας την ανέγερση του Κέντρου Εκπαίδευσης για τυφλά πολυανάπηρα παιδιά.

Η ελληνική κοινωνία – αν και καθυστερημένα – κάνει βήματα προώθησης αλλά και εμπέδωσης στο ευρύ κοινό για την ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ και ΕΝΤΑΞΗ των ατόμων με ειδικές ανάγκες... Θεωρείτε πως μια διαμόρφωση ενός κοινού πλαισίου δράσης – κράτους και ΜΚΟ – θα αποτελέσει μια κάποια λύση ή φοβάστε την κηδεμονία του κράτους;

Απ: Βεβαίως και επιθυμούμε την αγαστή μας συνεργασία με τις Κρατικές Υπηρεσίες. Οι καιροί επιτάσσουν εγρήγορση και οι ανάγκες μας δεν περιμένουν πια… Αυτό που θέλω να ευχηθώ για το μέλλον είναι να λειτουργήσει πια το Κράτος Πρόνοιας κι όσον αφορά τον σύλλογο «Αμυμώνη» Θεσσαλονίκης εύχομαι τα παιδιά της να βρουν επιτέλους το «σπίτι τους»

Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Καζαντζίδη και , καλή δύναμη για τη συνέχεια!

Κι εμείς ευχαριστούμε.

Σεμινάριο γραφής στον Βόλο

΄Ολοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν εν δυνάμει συγγραφέα, ακόμα κι όσοι συχνά δυσκολεύονται να το παραδεχτούν. Η συγγραφή είναι τέχνη που προϋποθέτει φυσικά ταλέντο και έφεση προς τη γραφή, αλλά υπάρχουν κανόνες και «μυστικά» που μπορούν να μεταλαμπαδευτούν προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για το καλύτερο αποτελέσμα. Από τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 5.30-6.30μμ  στον Πολυχώρο Τέχνης του Ωδείου Φουντούλη(Αντωνοπούλου 17 στον Βόλο) θα πραγματοποιούνται συναντήσεις ανθρώπων που αγαπούν το λόγο μέσα σε ένα κλίμα πνευματικής συντροφικότητας προκειμένου να μυηθούμε στα μυστικά του λόγου. Πώς στήνεται στο μυαλό ενός συγγραφέα ο λογοτεχνικός ήρωας; Πως αυτός ο ήρωας πλαισιώνεται από ένα ανθρώπινο περιβάλλον; Πως δομούνται τα κεφάλαια σε ένα βιβλίο; Πως ψυχογραφείται ένας ήρωας; Πώς συντίθεται μια ιστορία, τα επεισόδια, τα γεγονότα, πώς στήνονται επιτυχημένες περιγραφές; Ποια η διαφορά μυθιστορήματος, νουβέλας και διηγήματος; Πώς μπορεί να εκφραστεί κανείς σε πεζό ή ποιητικό λόγο; Απαντήσεις σ’ αυτά κι άλλα πολλά ερωτήματα επιχειρούμε να δώσουμε σε όσους πραγματικά αγαπούν  τη γραφή και τη θεωρούν ανάγκη έκφρασης κάποιας εσώτερης ανάγκης τους

Εμψυχωτής του σεμιναρίου που θα ολοκληρωθεί σε  δέκα συναντήσεις, ο φιλόλογος Διονύσης Λεϊμονής

Πληροφορίες: Πολυχώρος Τέχνης: 24210-24816

Ωδείο Φουντούλη: 24210-39930

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η λέσχη ανάγνωσης καθηγητριών και το βιβλιοπωλείο Χάρτα σας προσκαλούν την Παρασκευή 19 Νοεμβρίου και ώρα 19.30 μ.μ. στην παρουσίαση της νέας Ποιητικής συλλογής του Ντίνου Μιχελή

«Αμφιλύκη» από τις εκδόσεις Καλέντη.

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο φιλόλογος Διονύσης Λεϊμονής.

Θα ακολουθήσει ανάγνωση ποιημάτων με συνοδεία κιθάρας από τον κο Κώστα Νέλλα, καθηγητή μουσικής ,από τον ίδιο το δημιουργό.

Στο χώρο θα εκτίθενται και πίνακες του ποιητή.

Ο Ντίνος Μιχελής γεννήθηκε στη Λαμία το 1947.Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και καρδιολογία στη Δ. Γερμανία. Είναι μέλος του εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. ΄Εχει ζωγραφίσει τις εξής ενότητες:»Ποδοσφαιριστές»(1985), «Τάνκερς»(1987),

«Μεγάλα γυμνά»(1989), «Μοτοσυκλετιστές»(1993) «…Και ιδού ίππος..» (1994), «Μεταμορφώσεις Ι»(1995), «Μεταμορφώσεις ΙΙ»(1996), «Μεταμορφογενέσεις» κύκλος 1ος (1997), «Μεταμορφογενέσεις» κύκλος 2^ος (1998), « Εντυπώματα»(2000), «Μοτοσυκλετιστές ΙΙ» (2003), «Πυγμάχοι» (2004-2005)

΄Εχει κάνει πολλές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. ΄Εργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και πινακοθήκες της Ελλάδας και του εξωτερικού. Είναι μέλος της εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών .΄Εχει εκδόσει τις ποιητικές συλλογές «Poema» , «΄Ασμα Εσώτερον» , «Δίσεκτη εποχή», «Μαλιακός» , « Το χάος και το Φως» ,»Μεταμορφογενέσεις «, « Ο λανθάνων Ιούνιος» και « Η σαγήνη του σκότους» .Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Γερμανικά και τα αγγλικά.

Παρουσιάστηκε "Το χαμένο ταίρι" και στην Αθήνα;

 Την Πέμπτη 10 Ιουνίου παρουσιάστηκε το νέο μυθιστόρημα του συντοπίτη μας φιλολόγου, Διονύση Λεϊμονή «Το χαμένο ταίρι» στη Στοά του βιβλίου, στο κέντρο της Αθήνας. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ακρίτας. Ο Διονύσης Λεϊμονής γεννήθηκε σε μια κωμόπολη τη Αιτωλοακαρνανίας, το Αιτωλικό. Από πολύ νωρίς στράφηκε στη συγγραφή παιδικών και νεανικών ιστοριών. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων. Σήμερα ζει στη Νέα Ιωνία Βόλου, είναι παντρεμένος με την εκπαιδευτικό Δέσποινα Παυλίδου και πατέρας τεσσάρων παιδιών.




Εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ενώ παράλληλα ασχολείται με την αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά καθώς και με τη συγγραφή λογοτεχνικών έργων. Τον Ιανουάριο του 2005 το διήγημά του "Ζωή απ’ τα χαλάσματα" απέσπασε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνίας του Φυσιολατρικού Συνδέσμου Πατρών.



"Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ" είναι η πρώτη εκδοτική του προσπάθεια,(έκδοση της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Συνεργασίας Νέων λογοτεχνών) και σήμερα επανεκδίδεται από τον εκδοτικό οίκο «Παππάς», ενώ πολλά έργα του είναι υπό έκδοση. Toν Απρίλη του 2009 κυκλοφορεί το νεανικό του μυθιστόρημα με τίτλο «Το μυστικό της Δαγκάνας» από το Πολιτιστικό ΄Ιδρυμα της Τραπέζης Κύπρου.



Το καλοκαίρι του 2009 κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο «Ακρίτας» το μυθιστόρημα του «Χαμένο ταίρι» που αναφέρεται στη Μικρασία. ΄Εχει λάβει επίσης διακρίσεις για διηγήματα αλλά και ποιήματά του. Αρθρογραφεί στον τοπικό τύπο της Θεσσαλίας, στα «Τα Νέα του Αιτωλικού» του Αιτωλικού Μεσολογγίου, στο περιοδικό «Ραπόρτο» της Ζακύνθου, ενώ άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε δικτυακά περιοδικά.



Το βιβλίο του "Το χαμένο ταίρι" είναι γραμμένο με λυρισμό και απλή καθημερινή γλώσσα. Είναι η ιστορία της γιαγιάς Δέσποινας που ξεριζώθηκε από την Σμύρνη και ήρθε να ζήσει εδώ στον τόπο μου, "πάνω απ' το αυλάκι", εκεί που "πέταξαν" οι ντόπιοι τους ξεριζωμένους Μικρασιάτες, εκεί που εκείνοι έστησαν την δική τους σχεδόν ξεχωριστή πόλη, την Ν. Ιωνία Βόλου.... Εκεί που φτιάξανε τα σπιτικά τους, τα σχολεία τους, τις εκκλησιές τους με πρώτη την "Βαγγελίστρα" τους. Ένα τρυφερό σαν την καρδιά του συγγραφέα βιβλίο, που το γεγονός ότι γράφεται από έναν μη Μικρασιατικής καταγωγής άνθρωπο το κάνει σπάνιο. Ο Διονύσης κρατάει ίσες αποστάσεις από εμάς τους ντόπιους όπως και από τους ξεριζωμένους Η ματιά του είναι πιο αντικειμενική μην ανήκοντας σε κανέναν από τους δύο πληθυσμούς. Βρίσκει μέσα στην καρδιά της γιαγιάς Δέσποινας δικαιολογίες ακόμη και για την φαινομενικά σκληρή στάση των αυτοχθόνων κατοίκων του Βόλου απέναντι στους νεοφερμένους. Εκείνους που έφυγαν απ' την πατρίδα τους όπως όπως παίρνοντας μαζί τους (για να δανειστώ κάτι που μου άρεσε από τα αποσπάσματα του βιβλίου που άκουσα) ότι "είναι το πιο ελαφρύ και το πιο βαρύ συνάμα....". Και ένα υπέροχο εύρημα δίνει τον τίτλο στο βιβλίο. Κάτι ευτελές, καθημερινό αντικείμενο, χάνει το ταίρι του στον χαμό της φυγής... Και το ψάχνει από τότε κλεισμένο από την γιαγιά Δέσποινα σ' ένα κουτί... Τι είναι; Θα το μάθετε στο τέλος του βιβλίου....



«…΄Ενα χαμένο παπούτσι, που αφέθηκε πίσω, στη γη των προγόνων

μια χαμένη προσδοκία, πως πάλι με χρόνους καιρούς θα επιστρέψουν πίσω

ένα άπιαστο όνειρο, του πιο γλυκού νόστου

μια σβησμένη ελπίδα, πως η μπόρα γρήγορα θα προσπεράσει

ένα γυμνό πόδι, ξυλιασμένο πιο πολύ απ’ την ανθρώπινη παγωνιά

μια ολόγυμνη καρδιά, μέσα στην άξενη πολιτεία των «ντόπιων»

μια ξυπόλυτη ύπαρξη, να σέρνει αργά τα βήματά της πάντα μπροστά

μονοσάνταλος καημός που γυρεύει τη γιατρειά…»



Ασυναίσθητα και πριν καλά- καλά το κλωθογυρίσω στο σαστισμένο μου νου, σήκωσα τα θολά μάτια μου ψηλά στον μπαρουτοκαπνισμένο ουρανό. Η κάπνα είχε χαλάσει την αλλοτινή ομορφάδα του. ΄Εκλεισα τα βλέφαρα κι έδωσα τότες μια υπόσχεση στον εαυτό μου.

---Θα το φυλάξω το ορφανεμένο πατούμενο μέχρι να ξανάρθω πίσω, Παναγιά μου. Γιατί θα γυρίσω μια μέρα μπουσουλώντας, στα τέσσερα έστω να ψάξω για το αδικοχαμένο ταίρι του. Εγώ ή κάποιος από τη φύτρα μου…μια μέρα των ημερών θα το ‘βρω… είπα με σιγουριά αναμαλλιασμένη.



Αυτή είναι η ζωή των προσφύγων κι η μοίρα τους. Ως πότε όμως; Ποιος θα ανάψει τον πυρσό της ελπίδας;

Ποιος θα πάει πίσω να γυρέψει πίσω το χαμένο ταίρι;

Ποιος θα βρει τη δύναμη να ξανακοιτάξει με αισιοδοξία τη γενέθλια γη;



Μα ποιος άλλος από τη νέα φύτρα, τη ζωή που αναδύεται από τα ρημαδιασμένα αρχοντόσπιτα, που ξεπετάγεται φλογάτη απ’ τα βασανισμένα σώματα

Ο πόνος θα μερώσει, όταν η νέα γενιά του επιβληθεί

Όταν θα γεννηθεί η ελπίδα που τόσα χρόνια, χρόνια και ζαμάνια σιγοκαίει μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.



Το χαμένο ταίρι θα βρεθεί για να φύγει ξανασασμένη μια ταλαιπωρημένη γυναίκα,

Μα μια άλλη γυναίκα όλο δύναμη και ζωντάνια θα βρει το κουράγιο να πάει να ψάξει, να βρει την άκρη του μίτου ακόμα κι αν είναι να περάσει μέσα από τον πιο δαιδαλώδη λαβύρινθο.



Γέροντας, Κουσάντασι, Σώκια και Μίλητος, ολόκληρη η Μικρασία κι ο Πόντος μαζί γνέφουν προκλητικά σαν κοιτάζεις πέρα μακριά στον ορίζοντα της ζήσης σου

Μια λειτουργία που έμεινε κάποτε μισή κι ανέσωτη πρέπει να επιτέλους να τελέψει και στα βάσανα μιας πικραμένης φύτρας να χυθεί λίγο βάλσαμο, μύρο λυτρωτικό…



Το βιβλίο διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία καθώς και με τηλεφωνική παραγγελία στα τηλέφωνα:

Eκδόσεις Aκρίτας

Tμήμα δημοσίων σχέσεων

Eλένη Δημητριάδου

Tηλέφωνα επικοινωνίας 210-5242020 εσωτ.2

Επικοινωνία με το συγγραφέα: leimont@gmail.com



Ας είναι καλοτάξιδο το βιβλίο του Διονύση στις ευαίσθητες ψυχές των ανθρώπων που αναζητούν λίγη γλύκα στην ζωή τους.